บันทึก ๒๑ ก.พ. ๕๐

วันนี้ได้เห็นสัจธรรมของความหิวว่ามันเป็นความไม่เที่ยง เมื่อวานนี้รู้สึกหิวและอ่อนล้าเพราะความพร่องในอาหาร แต่ร่างกายต้องใช้พลังงานมากจากการเดิน เมื่อได้นอนพักในคืนนี้ ตื่นเช้ามาความหิวหายไป กำลังได้กลับคืนมาอีก นี่เป็นความวิเศษของร่างกาย เมื่อขาดพร่องก็จะดึงพลังที่สะสมออกมาใช้ นึกถึงตอนที่อาตมาเคยบำเพ็ญอดอาหาร ๗ วัน วันแรกๆกลับรู้สึกหิวและอ่อนเพลียมากกว่าวันหลังๆ วันนี้ญาติธรรมที่ชัยภูมิ ๓ คน ได้มาทำบุญถวายอาหารระหว่างทาง สาธุ. การเดินในช่วงเย็นมีเทวดามาทดสอบใจ มีโยมจะมารับให้ขึ้นรถ อาตมาปฏิเสธไปแล้ว สักพักหนึ่งได้ย้อนกลับมาอีก บอกให้อาตมาขึ้นมานั่งบนรถสักหน่อย มีเรื่องที่จะซักถาม พออาตมาขึ้นไปนั่งบนรถแล้วก็ทำท่าว่าจะขับรถออกไป โยมตั้งใจว่าจะขับไปคุยไปด้วย อาตมาจึงบอกว่าไม่ได้ ได้ตั้งสัจจะเอาไว้แล้ว กรณีการขึ้นรถคือต้องอาพาตหนักจริงๆ โยมก็เลยไม่ได้ขับออกไป ก่อนจากกันควักเงินมาให้อีก ๓๐๐ บาท ต้องอนุโมทนาแล้วส่งคืนไป เพราะการรับเงินนั้นผิดพระธรรมวินัย .... เดินมาถึงชัยภูมิแล้ว แต่สวนภูมิชัยที่ตั้งใจไปพักนั้นต้องเดินต่อไปอีก ๕ กิโล ในภาวะที่จะมืดแล้วและล้าแล้วจึงต้องปรับใจใหม่ ให้ใจมาอยู่กับปัจจุบัน แล้วค่อยๆเดินไป ทุ่มกว่าจึงได้ไปถึง โยมได้เอาน้ำเย็นๆให้มาแช่เท้าดับความร้อน สาธุ.