บันทึก ๑๘ ก.พ. ๕๐

เช้านี้อาตมาได้ร่วมบิณฑบาตกับพระวัดภิรมย์ยาวาส บิณฑบาตเสร็จแล้วก็เลยไปเลย ไม่ได้กลับมาฉัน เป็นการลองประสบการณ์ใหม่ดู ได้เลยไปฉันที่โรงเรียนเริงรมย์วิทยา ช่วงเที่ยงอาตมามาพักที่โรงเรียน มีคนโจ้งกำนันว่ามีพระไม่โกนคิ้วมาพักที่วัด กำนันหน้าตาขึงขังบอกว่าพักไม่ได้แม้แต่พระเจ้า โรงเรียนที่อยู่ใกล้ๆนี้ก็ถูกเผามาแล้ว เป็นสิ่งที่น่าเห็นใจ อาตมาพยายามพูดดีๆให้ตรวจใบสุทธิพร้อม ท่าทีของกำนันจึงอ่อนลง แต่ก็ให้ไปพักที่โคนไม้ อย่าอยู่ใกล้อาคารเรียน อาตมาก็น้อยปฎิบัติตาม สักพักหนึ่งรู้สึกว่าจะเป็นทหารมาบอกให้พักตามสบาย สักพักก็มีผุ้ใหญ่บ้านมาถามอีก บ้านเมืองทุกวันนี้เป็นภาวะที่ไว้ใจใครไม่ได้ คนบริสุทธิ์กับคนที่ไม่บริสุทธิ์ก็พอที่จะอ่านกันได้ ช่วงเย็นในขณะที่อาตมากำลังเดินอยู่มีครูผู้หญิง ๒ คนได้เอาทั้งเงินและนมถวาย อาตมาได้ส่งคืนไปหมด โยมบอกว่าพระอย่างนี้หาได้ยาก โยมอยากจะทำบุญกับท่านจะทำอย่างไร อาตมาเห็นถึงความตั้งใจจริงๆ พอดีบ้านครูอยู่ในเมืองบำเหน็ดณรงค์ที่จะไปพักพอดี จึงรับที่จะให้โยมถวายอาหารมังสวิรัติในวันพรุ่งนี้
คืนนี้ได้มาพักที่วัดบูรณ์ ซึ่งเป็นวัดของเจ้าคณะอำเภอ ซึ่งท่านก็ได้ให้การต้อนรับเป็นอย่างดี ยังบอกอีกว่าขาดเหลืออะไรให้บอกได้เลย ให้เหมือนกับอยู่ในวัดของท่านเอง เป็นมิตรภาพที่น่าประทับใจ ช่วงพักได้มีพระลูกวัดมาสนทนาด้วย ท่านบอกว่ามีพระที่วัดรูปหนึ่งชอบในการปฎิบัติมาก จึงไม่เหมือนกับพระในวัด จะบอกให้มาพบเผื่อท่านจะขอร่วมเดินไปด้วย ก็เป็นจริงๆ ท่านมาขอร่วมเดินไปด้วยทั้งๆที่ไม่รู้จักกันเลย ถ้าเป็นไปตามที่ท่านตั้งใจ อาตมาก็จะมีเพื่อนเดินอีก ๑ รูป ก็จะเป็นประสบการณ์ใหม่ที่จะได้เดินกับพระผ้าเหลือง สีเหลืองกับสีกรักมาร่วมเดินด้วยกันได้ถือว่าเป็นนิมิตรหมายที่ดี จะไปได้ขนาดไหนก็ขึ้นอยู่กับเหตุปัจจัย อาตมายินดีที่ใครจะมาร่วมเดินด้วยเพื่อสร้างบารมี แต่จะไม่ชวนใครเพราะมันเป็นเรื่องยาก ในภาวะที่คนเรานั้นมีความคิดที่แตกต่างกัน แต่ต้องมาเดินร่วมไปด้วยกัน