บันทึก ๑๑ ก.พ. ๕๐

วันนี้บิณฑบาตแล้วแวะวฉันบ้านเจ้าของไร่อ้อย ช่วงฉํนมีโยมมานั่งสนทนาด้วย ๔-๕ คน ซึ่งเป็นคนงานตัดอ้อย ฟังเรื่องราวที่โยมเล่าให้ฟังแล้ว แต่ละคนต้องเผชิญกับทุกข์หนักๆทั้งนั้นเลย แต่ละคนหนี้มากๆกันทั้งนั้น รายได้ที่เกิดจากการตัดอ้อยไม่มีโอกาสที่จะใช้หนี้ได้หมดเลย ต้องทำงานหนักทุกวัน ต้องเป็นทาสไปจนวันตาย โยมอีกคนหนึ่งยังถูกช้ำเติม มีลูกที่พิการทางสมอง แล้วลูกคนนี้มันชอบวิ่งไปหารถที่กำลังวิ่งอยู่ เมื่อวานเกือบจะถูกรถชน ผู้เป็นแม่ต้องคอยวิ่งตามจับ ไม่เป็นอันทำมาหากิน การมีลูกนั้นจึงเป็นการเสี่ยงมาก สิ่งที่พอเป็นความหวังของชาวบ้านตอนนี้ก็คือหวย ที่เข้ามาหาพระส่วนใหญ่ต้องการได้เลขหวยจากพระ จึงเป็นช่องทางที่พระบางรูปได้รวยเพระการบอกหวย หากบอกธรรมะที่เป็นแนวทางในการแก้ปัญหาที่ต้นเหตุ ชาวบ้านกลับไม่สนใจ ที่เดินผ่านมาบางคนคาดคั้นที่จะให้บอกให้ได้ ถ้าไม่บอกก็จะไม่ไป จะขอนั่งเฝ้าอยู่อย่างนี้ นี่แหละหนอคือยุคเสื่อม ยิ่งแก้ก็ยิ่งติดหนักเข้าไปใหญ่ ยิ่งชัดเจนในคำสอนของพระพุทธเจ้ามากยิ่งขึ้น อากาศเริ่มร้อนมากขึ้นไปเรื่อยๆแล้ว เดินถึงโมงก็ต้องรีบมองหาที่พักแล้ว วันนี้ได้มาพักค้างคืนที่วัดสันติธรรม ต.หนองมะค่า อยู่ในเขตจ. เพชรบูรณ์ เจ้าอาวาสใจดี มาจัดแจงที่พักด้วยตัวท่านเอง