บันทึก ๖ ก.พ. ๕๐

๖ ก.พ. ๕๐ วันนี้เป็นวันที่ ๕ ของงานพุทธาฯแล้ว คนเป็นจำนวนพันมาฝึกชีวิตสันโดษ กินอาหารมังสวิรัติวันละ ๑ มื้อ นอนติดดินใต้โคนไม้ ตื่นตั้งแต่ตีสามมาฟังธรรม ซึ่งเป็นเรื่องที่เป็นไปเพื่อทวนกระแสโลกทั้งสิ้น ตลอดทั้งวันก็มีแต่เรื่องที่เป็นไปเพื่อการเลิกละ เป็นสิ่งที่น่าอัศจรรย์จริงหนอ เมื่อเช้านี้อาตมาได้สนทนากับญาติธรรมชื่อธิดา อายุ 20 กว่าปีแล้ว ทุกวันนี้เธอกินมังสวิรัติวันละมื้อเดียว เธอกินมาหลายปีแล้วแม้ยังไม่ได้บวช แต่เธอก็ได้เป็นพระแล้วในการปฎิบัติ แล้วเธอก็ได้เล่าให้ฟังว่าเธอเพิ่งกลับมาจากการไปอบรมที่โรงเรียนคานาอาน ประเทศเกาหลีใต้ โรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนที่มีบทบาทมากในการพัฒนาคุณภาพของคนเกาหลี คุณธิดาเล่าว่าเขาจะสอนให้ทำงานก่อน สอนให้เป็นผู้ที่บริการก่อน และสอนให้เป็นผู้เสียสละก่อน สอนให้มีเป้าหมายที่จะคิดช่วยเหลือผู้อื่น ไม่คิดแต่จะเอาให้แก่ตนเอง สอนในเรื่องของการพัฒนานั้นให้เริ่มต้นในการเปลี่ยนแปลงตนเองตนเองให้ได้เสียก่อน ก็จะมีผลในการเปลี่ยนแปลงครอบครัวจนไปถึงประเทศชาติได้ และสอนอีกว่าไม่มีสิ่งใดที่ทำไมได้ถ้าเรามีความมุ่งมั่นที่จะทำ เขาเน้นเรื่องการออกกำลังกายมาก คนเกาหลีจึงเป็นคนที่แข็งแรง เขาวิ่งตอนเช้าทุกวันเมื่อตื่นขึ้นมาเขาสอนให้คิดว่าเราจะทำอะไรให้ประเทศชาติบ้าง เขาจะสอนให้เป็นคนที่ตรงต่อเวลามาก ถ้าคนไทยเราสามารถทำได้เช่นนี้แล้ว ประเทศชาติก็จะเจริญมากทีเดียว ประเทศของเขามีภูเขามาก อากาศก็หนาวมาก มันทำให้คนของเขามีวิญญาณต่อสู้ เมืองไทยเรามีความอุดมสมบูรณ์ จึงทำให้ขี้เกียจ เป็นสิ่งที่น่าคิดไม่น้อยทีเดียว