บันทึก ๑๕ ก.พ. ๕๐

วันนี้บิณฑบาตแล้วแวะฉันที่บ้านแม่เฒ่าซึ่งอยู่กับลูกสาวที่เป็นใบ้ โยมบอกว่ามีลูกทั้งหมด ๑๔ คน ซึ่งก็ได้แยกย้ายไปมีครอบครัวกันหมด คนที่คิดว่าการมีลูกเพื่อจะหวังพึ่งในช่วงปลายของชีวิตนั้น... เจ้าตัวก็ไม่อยากที่จะไปอยู่กับลูก กลัวจะเป็นภาระของลูก อยู่ที่บ้านตนเองสบายใจกว่า คุยไปคุยมาโยมบอกว่าเจ้าอาวาสที่อาตมาไปขอท่านพัก ท่านฉันอาหารมังสวิรัติ มามาจากวัดเขาสมโภชน์ ซึ่งเป็นวัดแรกที่อาตมาได้มาอยู่ฉันมังสวิรัติ ตั้งแต่อาตาบวชเป็นเณรผ้าเหลือง ตอนนั้นจำได้ว่าไปฝึกอดข้าว ๗ วันในถ้ำ ทั้งๆที่อินทรีพละยังไม่ถึง ตบะเลยแตก แต่ก็ได้พื้นฐานมังสวิรัติที่นี่ก่อนที่จะพบอโศก ถ้ารู้ตั้งแต่แรกคงจะไปร่วมฉันที่วัดกับท่านแล้ว สักพักก็มีโยมที่ทำอาหารมังสวิรัติที่จะไปถวายเจ้าอาวาสผ่านมาพอดี โยมจึงเรียกเข้า รู้ว่าอาตมาก็ฉันมังฯ เหมือนกัน ก็เลยแบ่งอาหารส่วนหนึ่งมาถวายอาตมา ... โอ้ อากาศช่างร้อนจริงๆทำให้เวลาในการเดินต้องลดลง ต้องปล่อยไปตามเหตุปัจจัยก็แล้วกัน ตักตวงเอาประโยชน์ในปัจจุบัน จะถึงเมื่อไรก็ไม่ต้องไปเดือนร้อน คืนนี้ได้มาพักที่วัดศิริมงคล มีพระอยู๋ ๓ รูป เจ้าอาวาสพิการเดินไม่ได้ แต่ก็ใจดีบอกรองฯจัดหาที่พักให้เป็นอย่างดี สาธุ.