บันทึก ๒๐ ก.พ ๕๐

วันนี้เป็นวันแรกที่รู้สึกหิว หมดแรงอ่อนล้าในการเดิน มีอาการตอนออกเดินช่วงบ่าย เป็นเพราะฉันอาหารน้อย ได้ฉันข้าวเหนียวเปล่า ๒ ถุงเล็กๆ ขนมอีกเล็กน้อยและนมกล่องยังเหลือขนมพอประมาณ เพราะฉันมากไม่ได้ บิณฑบาตในตัวเมืองมักจะได้ขนมเยอะได้ข้าวน้อย รู้สึกว่าบิณฑบาตตามบ้านนอกจะดีกว่า ก็ดีเหมือนกันได้เรียนรู้เวทนาคือความหิว เท้าเดินไปได้ก็ด้วยอาหารจริงๆ หมดอาหารก็หมดแรง ซึ่งบวกกับอากาศที่ร้อนมากด้วย ทำให้เสียเหงื่อไปมากจึงทำให้อ่อนเพลีย ทำให้คิดถึงและเห็นใจคนจนที่ต้องกินอย่างอดๆอยากๆ พระพุทธเจ้าให้สมณะได้เรียนรู้และต้องอดทนต่อความหิวความกระหายให้ได้ โดยการกำหนดไม่ให้สมณะสะสม เก็บอาหารค้างคืนไม่ได้ ซึ่งโยมที่ถวายก็มันเผื่อไว้สะสมเอาไว้ด้วย เลยไม่ได้ฝึกความอดทน ช่วงบ่ายจึงเดินได้หน่อยเดียวเพราะหมดแรงเดิน พยายามฝืนเดินจนไปถึงที่พักต้างคือวัดกันบง ได้นั่งสนทนากับเจ้าอาวาสอย่างเป็นกันเอง