บันทึก ๒๑ ก.พ. ๕๐

วันนี้ได้เห็นสัจธรรมของความหิวว่ามันเป็นความไม่เที่ยง เมื่อวานนี้รู้สึกหิวและอ่อนล้าเพราะความพร่องในอาหาร แต่ร่างกายต้องใช้พลังงานมากจากการเดิน เมื่อได้นอนพักในคืนนี้ ตื่นเช้ามาความหิวหายไป กำลังได้กลับคืนมาอีก นี่เป็นความวิเศษของร่างกาย เมื่อขาดพร่องก็จะดึงพลังที่สะสมออกมาใช้ นึกถึงตอนที่อาตมาเคยบำเพ็ญอดอาหาร ๗ วัน วันแรกๆกลับรู้สึกหิวและอ่อนเพลียมากกว่าวันหลังๆ วันนี้ญาติธรรมที่ชัยภูมิ ๓ คน ได้มาทำบุญถวายอาหารระหว่างทาง สาธุ. การเดินในช่วงเย็นมีเทวดามาทดสอบใจ มีโยมจะมารับให้ขึ้นรถ อาตมาปฏิเสธไปแล้ว สักพักหนึ่งได้ย้อนกลับมาอีก บอกให้อาตมาขึ้นมานั่งบนรถสักหน่อย มีเรื่องที่จะซักถาม พออาตมาขึ้นไปนั่งบนรถแล้วก็ทำท่าว่าจะขับรถออกไป โยมตั้งใจว่าจะขับไปคุยไปด้วย อาตมาจึงบอกว่าไม่ได้ ได้ตั้งสัจจะเอาไว้แล้ว กรณีการขึ้นรถคือต้องอาพาตหนักจริงๆ โยมก็เลยไม่ได้ขับออกไป ก่อนจากกันควักเงินมาให้อีก ๓๐๐ บาท ต้องอนุโมทนาแล้วส่งคืนไป เพราะการรับเงินนั้นผิดพระธรรมวินัย .... เดินมาถึงชัยภูมิแล้ว แต่สวนภูมิชัยที่ตั้งใจไปพักนั้นต้องเดินต่อไปอีก ๕ กิโล ในภาวะที่จะมืดแล้วและล้าแล้วจึงต้องปรับใจใหม่ ให้ใจมาอยู่กับปัจจุบัน แล้วค่อยๆเดินไป ทุ่มกว่าจึงได้ไปถึง โยมได้เอาน้ำเย็นๆให้มาแช่เท้าดับความร้อน สาธุ.

บันทึก ๒๐ ก.พ ๕๐

วันนี้เป็นวันแรกที่รู้สึกหิว หมดแรงอ่อนล้าในการเดิน มีอาการตอนออกเดินช่วงบ่าย เป็นเพราะฉันอาหารน้อย ได้ฉันข้าวเหนียวเปล่า ๒ ถุงเล็กๆ ขนมอีกเล็กน้อยและนมกล่องยังเหลือขนมพอประมาณ เพราะฉันมากไม่ได้ บิณฑบาตในตัวเมืองมักจะได้ขนมเยอะได้ข้าวน้อย รู้สึกว่าบิณฑบาตตามบ้านนอกจะดีกว่า ก็ดีเหมือนกันได้เรียนรู้เวทนาคือความหิว เท้าเดินไปได้ก็ด้วยอาหารจริงๆ หมดอาหารก็หมดแรง ซึ่งบวกกับอากาศที่ร้อนมากด้วย ทำให้เสียเหงื่อไปมากจึงทำให้อ่อนเพลีย ทำให้คิดถึงและเห็นใจคนจนที่ต้องกินอย่างอดๆอยากๆ พระพุทธเจ้าให้สมณะได้เรียนรู้และต้องอดทนต่อความหิวความกระหายให้ได้ โดยการกำหนดไม่ให้สมณะสะสม เก็บอาหารค้างคืนไม่ได้ ซึ่งโยมที่ถวายก็มันเผื่อไว้สะสมเอาไว้ด้วย เลยไม่ได้ฝึกความอดทน ช่วงบ่ายจึงเดินได้หน่อยเดียวเพราะหมดแรงเดิน พยายามฝืนเดินจนไปถึงที่พักต้างคือวัดกันบง ได้นั่งสนทนากับเจ้าอาวาสอย่างเป็นกันเอง

บันทึก ๑๙ ก.พ. ๕๐

เมื่อคืนนี้ที่มีพระรูปหนึ่งจะขอร่วมธุดงภ์ไปกับอาตมาด้วย ได้ไปขอลาเจ้าอาวาสเป็นที่เรียบร้อยแล้ว อาตมาได้บอกปฏิปทาของสมณะเรา อยู่ๆท่านก็เปลี่ยนใจอย่างกะทันหัน บอกว่าจะกลับไปวัดเก่าของท่าน ก็ไม่ทราบเหตุปัจจัยมาจากอะไร เช้าอาตมาออกบิณฑบาตแล้วเลยไปฉันที่บ้านของครูแดงและครูขวัญที่บอกนิมนต์ตั้งแต่เมื่อวานนี้ ก่อนฉันจึงได้แสดงธรรมซึ่งมีครู ๓ คนร่วมฟัง คุณครูทั้ง ๒ ท่านนี้มีใจใฝ่ธรรม อายุ ๔๐ และ ๕๐ แต่ก็ยังตั้งตนเป็นคนโสดอยู่ สาธุ. อาตมาแนะนำให้ถือศีล ๘ และกินมังสวิรัติในวันพระก่อน ช่วงก่อนเที่ยงอาตมากำลังเดินอยู่ มีหญิงคนหนึ่งถีบจักรยานตามมา เอานมมาถวาย รู้ว่าอาตมาไม่ฉันนมแต่ต้องการดื่มน้ำ ได้ถีบจักรยานกลับไปเอาน้ำมาถวายอีก เธอได้เล่าความเจ็บปวดให้ฟัง เธอแต่งงานแล้วมีลูก ๒ คน ในช่วงที่เธอไปทำงานที่ไต้หวัน ๓ ปี หาเงินเพื่อครอบครัว เธอกลับถูกสามีที่เคยไว้ใจหักหลังไปมีหญิงอื่น เธอต้องเสียเงินค่าโง่ไปอีกหลายแสน เธอพูดไปด้วยน้ำตาคลอเบ้า แต่เธอได้พยายามให้อภัย คิดเสียว่าเป็นวิบากที่เคยทำกับเขามาก่อน นี่เป็นบทเรียนสำหรับผู้ที่จะไปขุดทองในต่างประเทศเพื่อต้องการเงิน แต่ผัวเมียไม่ได้อยู่ด้วยกันเป็นเวลานาน คุ้มไม่คุ้มเป็นสิ่งที่น่าคิด ไม่ต้องมีเงินมากแต่มีความรัก มีความเข้าใจกันนั้นเป็นสิ่งที่มีค่ามากกว่า
ช่วงเย็นโชเฟอร์รถสองแถวมาอบุญโดยการให้อาตมาขึ้นรถ อาตมาได้อนุโมทนาแล้วบอกว่าได้ตั้งสัจจะไว้แล้ว ในกรณีที่ขึ้รถต้องป่วยหนักจริงๆเท่านั้น จากนั้นโยมก็เอาเงินมาให้อีก อาตมารับแล้วส่งคืนไป โยมถึงกับก้มลงกราบที่พื้นดิน สังเกตเห็นน้ำตาคลอเบ้า วันนี้ได้มาพักที่วังเสมาซึ่งเหลืออีก ๓ กิโลก็จะถึง อ.จัตุรัส ก็หมดไปอีกหนึ่งวันแล้วอย่างรวดเร็ว

บันทึก ๑๘ ก.พ. ๕๐

เช้านี้อาตมาได้ร่วมบิณฑบาตกับพระวัดภิรมย์ยาวาส บิณฑบาตเสร็จแล้วก็เลยไปเลย ไม่ได้กลับมาฉัน เป็นการลองประสบการณ์ใหม่ดู ได้เลยไปฉันที่โรงเรียนเริงรมย์วิทยา ช่วงเที่ยงอาตมามาพักที่โรงเรียน มีคนโจ้งกำนันว่ามีพระไม่โกนคิ้วมาพักที่วัด กำนันหน้าตาขึงขังบอกว่าพักไม่ได้แม้แต่พระเจ้า โรงเรียนที่อยู่ใกล้ๆนี้ก็ถูกเผามาแล้ว เป็นสิ่งที่น่าเห็นใจ อาตมาพยายามพูดดีๆให้ตรวจใบสุทธิพร้อม ท่าทีของกำนันจึงอ่อนลง แต่ก็ให้ไปพักที่โคนไม้ อย่าอยู่ใกล้อาคารเรียน อาตมาก็น้อยปฎิบัติตาม สักพักหนึ่งรู้สึกว่าจะเป็นทหารมาบอกให้พักตามสบาย สักพักก็มีผุ้ใหญ่บ้านมาถามอีก บ้านเมืองทุกวันนี้เป็นภาวะที่ไว้ใจใครไม่ได้ คนบริสุทธิ์กับคนที่ไม่บริสุทธิ์ก็พอที่จะอ่านกันได้ ช่วงเย็นในขณะที่อาตมากำลังเดินอยู่มีครูผู้หญิง ๒ คนได้เอาทั้งเงินและนมถวาย อาตมาได้ส่งคืนไปหมด โยมบอกว่าพระอย่างนี้หาได้ยาก โยมอยากจะทำบุญกับท่านจะทำอย่างไร อาตมาเห็นถึงความตั้งใจจริงๆ พอดีบ้านครูอยู่ในเมืองบำเหน็ดณรงค์ที่จะไปพักพอดี จึงรับที่จะให้โยมถวายอาหารมังสวิรัติในวันพรุ่งนี้
คืนนี้ได้มาพักที่วัดบูรณ์ ซึ่งเป็นวัดของเจ้าคณะอำเภอ ซึ่งท่านก็ได้ให้การต้อนรับเป็นอย่างดี ยังบอกอีกว่าขาดเหลืออะไรให้บอกได้เลย ให้เหมือนกับอยู่ในวัดของท่านเอง เป็นมิตรภาพที่น่าประทับใจ ช่วงพักได้มีพระลูกวัดมาสนทนาด้วย ท่านบอกว่ามีพระที่วัดรูปหนึ่งชอบในการปฎิบัติมาก จึงไม่เหมือนกับพระในวัด จะบอกให้มาพบเผื่อท่านจะขอร่วมเดินไปด้วย ก็เป็นจริงๆ ท่านมาขอร่วมเดินไปด้วยทั้งๆที่ไม่รู้จักกันเลย ถ้าเป็นไปตามที่ท่านตั้งใจ อาตมาก็จะมีเพื่อนเดินอีก ๑ รูป ก็จะเป็นประสบการณ์ใหม่ที่จะได้เดินกับพระผ้าเหลือง สีเหลืองกับสีกรักมาร่วมเดินด้วยกันได้ถือว่าเป็นนิมิตรหมายที่ดี จะไปได้ขนาดไหนก็ขึ้นอยู่กับเหตุปัจจัย อาตมายินดีที่ใครจะมาร่วมเดินด้วยเพื่อสร้างบารมี แต่จะไม่ชวนใครเพราะมันเป็นเรื่องยาก ในภาวะที่คนเรานั้นมีความคิดที่แตกต่างกัน แต่ต้องมาเดินร่วมไปด้วยกัน

บันทึก ๑๗ ก.พ. ๕๐

วันนี้บิณฑบาตที่ อ.เทพสถิต แล้วแวะฉันที่โรงเรียน คุณครูใส่บาตรแล้วมานั่งสนทนาด้วย ทำให้รู้ว่าครูนั้นมีหนี้มาก เพราะได้รับเครดิตในการกู้มาก รสนิยมของครูนั้นสูงกว่ารายได้ ช่วงพักเที่ยงได้พักที่โรงเรียน เด็กนักเรียน ๕ คนมาเล่นที่โรงเรียน นักเรียนเข้ามากราบ อาตมาถือโอกาสเทศน์ให้ฟังแล้วเด็กเขาก็ไปเล่น อาตมารู้สึกแปลกใจและประทับใจ เด็กก่อนกลับได้เข้ามากราบแล้วขอพร จึงให้พรเน้นเรื่องความกตัญญูต่อบุพการี และในช่วงเดินนั้นได้ประทับใจเด็กวัยรุ่นได้เข้ามาถาม แล้วบอกว่าจะเอารถเครื่องไปส่ง อาตมาบอกไม่ได้ขึ้น ก็ยังขวนขวายไปเอาน้ำมาถวายอีก นานๆจะเห็นวัยรุ่นเขามีน้ำใจ วันนี้ได้มาขอพักค้างที่วัดภิรมย์ยาวาส อีกประมาณ ๑๙ กิโลก็จะถึง อ.บำเหน็ดนรงค์ มีหลวงตาอยู่ ๒ รูป เอื้อที่พักเป็นอย่างดี อาตมาพยายามที่จะฝึกอ่อนน้อมถ่อมตนให้มาก ไม่เอาส่วนที่เคร่งของเราไปข่มท่าน ก็สามารถเป็นมิตรภาพกันได้ พยายามสมานจุดร่วม สงวนจุดต่าง

บันทึก ๑๖ ก.พ. ๕๐

วันนี้ขอลาเจ้าอาวาสแต่เช้า พร้อมทั้งบิณฑบาตไปเรื่อยๆตามมีตามได้ เกือบจะไปไม่ได้ข้าวเสียแล้ว ได้แต่ขนมปังกล้วยแขกและปลาท่องโก๋ ประทับใจโยมที่ซื้อปลาท่องโก๋ถุงใหญ่ คงตั้งใจซื้อไปให้ครอบครัว พอเห็นอาตมาเขาจอดรถเครื่องแล้วถายให้หมดถุงเลย มีโยมใส่ข้าวตอนท้ายๆ กับข้าวที่เป็นเนื้อสัตว์ต้องส่งคืนไปหมด วันนี้จึงเป็นอีกวันหนึ่งที่ได้ฉันแต่ข้าวเปล่าๆ การฉันข้าวโดยไม่มีกับ รู้สึกดี ทำให้ไม่ค่อยกระหายน้ำและทำให้ไม่ง่วงด้วย วันนี้เป็นวันหวยออก รู้สึกว่าจะมีโยมขอหวยมากเป็นพิเศษ มีโยมคนนึงนิมต์ให้นั่งดื่มน้ำ แล้วให้บอกหวยแม่นๆ ถ้าถูกแล้วขอสัญญาว่าจะเลิกเล่น อาตมาว่ามันขัดแย้งกัน คนที่ถูกหวยนั้นมันซวยตรงที่ยิ่งถูกยิ่งจะเลิกได้ยาก คนไทยติดหวยมากจริงๆอย่างน่าเป็นห่วง และมันได้ระบาดเข้ามาที่วัดแล้ว ในช่วงที่อาตมาพักอยู่ที่วัด พอถึงเวลาประกาศเลขที่ออก หลวงพ่อก็ไปปิดทีวี เปิดวิทยุแทน เพื่อฟังเลขที่ออก แม่ชีที่นั่งอยู่ไม่ห่างนักก็บอกว่าให้เปิดดังๆ ผู้นำทางจิตวิญญาณเป็นกันเสียอย่างนี้แล้วสังคมจะพึ่งใคร วันนี้อาตมาเดินเข้าสู่ประตูอีสานแล้ว ป้ายตัวใหญ่เขียนยินดีต้อนรับเข้าสู่ประตูอีสาน ได้มาพักค้างที่วัดเจ้าคณะอำเภอเทพสถิต อุปฐากเจ้าคณะอำเภอให้การต้อนรับเป็นอย่างดี เลือกกุฎิที่สงบให้พัก เป็นสิ่งที่น่าประทับใจ

บันทึก ๑๕ ก.พ. ๕๐

วันนี้บิณฑบาตแล้วแวะฉันที่บ้านแม่เฒ่าซึ่งอยู่กับลูกสาวที่เป็นใบ้ โยมบอกว่ามีลูกทั้งหมด ๑๔ คน ซึ่งก็ได้แยกย้ายไปมีครอบครัวกันหมด คนที่คิดว่าการมีลูกเพื่อจะหวังพึ่งในช่วงปลายของชีวิตนั้น... เจ้าตัวก็ไม่อยากที่จะไปอยู่กับลูก กลัวจะเป็นภาระของลูก อยู่ที่บ้านตนเองสบายใจกว่า คุยไปคุยมาโยมบอกว่าเจ้าอาวาสที่อาตมาไปขอท่านพัก ท่านฉันอาหารมังสวิรัติ มามาจากวัดเขาสมโภชน์ ซึ่งเป็นวัดแรกที่อาตมาได้มาอยู่ฉันมังสวิรัติ ตั้งแต่อาตาบวชเป็นเณรผ้าเหลือง ตอนนั้นจำได้ว่าไปฝึกอดข้าว ๗ วันในถ้ำ ทั้งๆที่อินทรีพละยังไม่ถึง ตบะเลยแตก แต่ก็ได้พื้นฐานมังสวิรัติที่นี่ก่อนที่จะพบอโศก ถ้ารู้ตั้งแต่แรกคงจะไปร่วมฉันที่วัดกับท่านแล้ว สักพักก็มีโยมที่ทำอาหารมังสวิรัติที่จะไปถวายเจ้าอาวาสผ่านมาพอดี โยมจึงเรียกเข้า รู้ว่าอาตมาก็ฉันมังฯ เหมือนกัน ก็เลยแบ่งอาหารส่วนหนึ่งมาถวายอาตมา ... โอ้ อากาศช่างร้อนจริงๆทำให้เวลาในการเดินต้องลดลง ต้องปล่อยไปตามเหตุปัจจัยก็แล้วกัน ตักตวงเอาประโยชน์ในปัจจุบัน จะถึงเมื่อไรก็ไม่ต้องไปเดือนร้อน คืนนี้ได้มาพักที่วัดศิริมงคล มีพระอยู๋ ๓ รูป เจ้าอาวาสพิการเดินไม่ได้ แต่ก็ใจดีบอกรองฯจัดหาที่พักให้เป็นอย่างดี สาธุ.

บันทึก ๑๔ ก.พ.๕๐

ช่วงนี้รู้สึกว่าอากาศจะร้อนมาก ทั้งๆที่เพิ่งหมดหนาวไปไม่กี่วันนี้เอง แต่ก่อนช่วงบ่ายสองโมงก็ออกเดินกันได้แล้ว แต่ตอนนี้ต้องออกเดิน ๓โมง บางทีก็ ๓ โมงครึ่ง แสดงว่าโลกร้อนเพิ่มขึ้นจริงๆ เพราะมนุษย์นับวันก็ยิ่งจะสร้างเหตุปัจจัยให้โลกร้อนยิ่งขึ้น น้ำมันแพงขึ้น แต่คนก็ยิ่งจะเพิ่มการใช้รถมากเพิ่มขึ้น เดินดูภูเขาหัวโล้นกันทั้งนั้นเลย เขาว่ากันว่าอีก ๕ปี ธรรมชาติจะลงโทษมนุษย์อย่างสาหัส คลื่นยักษ์จะสูงถึง ๓๐๐ เมตร โลกจะมืด ๕วัน จะเหลือคนเพียง ๑ ใน ๔ เท่านั้น ความเลวร้ายต่างๆล้วนเกิดจากฝีมือของคนทั้งนั้น ถ้าคนดีธรรมก็ดี
วันนี้ตลอดการเดินทางก็จะมีเจ้าหมามาทดสอบกรรมฐานเป็นระยะๆ อาตมาฝึกปรับใจได้ดีขึ้น คิดว่าถ้ามันจะมากัดจริงๆมันก็คงเป็นวิบากของเราที่เคยทำกับมันมาก่อน จะได้ใช้หนี้กรรมไป อาตมาไม่เคยทำวิบากกับหมา ไม่เคยฆ่าและไม่เคยกิน วันนี้หมามันก็วิ่งเข้ามาประชิดตัว ความจริงมันเข้ามาเพื่อขอดมเท่านั้นแต่เรากลัวไปเองว่ามันจะมากัด ตอนนี้พยายามที่จะนิ่งให้ได้มากที่สุดทั้งกายและใจ ถ้าจิตเรานิ่งหมามันก็ไม่กล้าเหมือนกัน ส่วนอาการเสียดสีที่ขาหนีบดีขึ้นมากแล้ว สังเกตดูมันจะเป็นในวันต้นๆ ในการเดินทาง คืนนี้ได้มาพักที่วัดเกาะรัง ก่อนจะถึง อ. ชัยบาดาลอีก ๑๐ กว่ากิโล วันนี้พยายามตัดความกังวลที่จะต้องไปให้ทันงานเกษตรแห่งชาติที่ ม.อุบลฯ ใจที่เร่งรีบนั้นไม่ถูกต้อง เราเดินเพื่อให้เป็นอิสระจากความเร่งรีบ จิตสงบเรียนรู้เหตุปัจจัยที่จะเกิดในปัจจุบันดีกว่า จะถึงเมื่อไรก็ชั่วหัวเผือกหัวมัน

บันทึก ๑๓ ก.พ. ๕๐

วันนี้ยังคงเลี้ยงชีพด้วยปลีแข็งเป็นอาหารบิณฑบาต ได้ฉันข้าวกับน้ำซอสก็ถือว่าดีแล้วในกาละอย่างนี้ เราไม่ฉันเพื่อประดับตกแต่ง ง่ายต่อการอนุเคราะห์แก่การประพฤติพรหมจรรย์ ก็ต้องย้ำให้แก่ตนเองเสมอ วันนี้ได้พบปลาช่อนน้อย กำลังดิ้นเพื่อเอาชีวิตรอด อาตมาได้ช่วยชีวิจเอาไปปล่อยในน้ำซึ่งอยู่ตั้งไกล เขาดิ้นมาอยู่กลางถนนได้อย่างไร อาตมารู้สึกตำหนิตัวเองในการช่วยครั้งนี้ ด้วยความไม่อยากให้มือต้องเหม็นคาวก็เลยใช้เท้าเขี่ยให้ออกมาจากถนนก่อน แล้วจึงเขี่ยเข้าถุง การเขี่ยอยางนี้มันคงทำให้มันเจ็บเหมือนกัน ขอโทษด้วนนะเจ้าช่อนน้อย ถ้าคนอื่นมาเจอเจ้าอาจจะได้ไปอยู่ในหม้อแกงแล้ว เห็นใจตนเองว่าไม่มีใจที่จะคิดเบียดเบียนสัตว์ มีแต่จิตคิดช่วยเหลือเกื้อกูล ธรรมะสามารถเปลี่ยนใจคนได้จริงหนอ รู้สึกว่าใจเรายังสอบไม่ผ่าน ใจยังหวั่นไหวในภาวะที่หมามันวิ่งข้ามาจู่โจม วันนี้หลายตัวมันจู่โจมเข้ามาพร้อมๆกัน เรียกว่า หมาหมาจริงเลย ดีที่มันไม่กัด เพียงแต่ขู่เท่านั้น หมาข้างถนนมันจะขู่แสดงความเป็นใหญ่ ถ้ามันกัดจริงๆเข้าของมักจะมัดเอาไว้ ฟังเสียงเห่าก็พอจะรู้ว่ามันจะกัดหรือไม่ แต่พอมันวิ่งเข้ามาใกล้ๆก็อดที่จะขนลุกไม่ได้ เป็นโจทย์ที่จะต้องพยายามสอบให้ผ่านให้ได้ มารูปเดียวเช่นนี้มันเข้มข้นดีจริงๆ อาการแสบร้อนที่ขาหนีบซึ่งเกิดจากการเสียดสีวันนี้ดีขึ้น มันจะเป็นเฉพาะในการเดินช่วงบ่ายที่ร้อนทำให้เหนียวเหนอะ จึงแก้โดยการสรงน้ำในช่วงพักเที่ยงพอช่วยได้ วันนี้มาออกอาการในชั่วโมงสุดท้าย ก่อนจะถึงที่ต้องพยายามเดินถ่างขาเหมือนเป็ดเลย ค่ำนี้ได้มาพักทีวัดรักไทย มีพระอยู่เพียงรูปเดียว ท่านให้การต้อนรับดีมาก

บันทึก ๑๒ ก.พ. ๕๐

วันนี้อาตมาได้ร่วมฉันอาหารกับพระที่วัดสันติธรรม เพราะเห็นท่านเจ้าอาวาสมีอัธยาศัยดี วันนี้จึงได้ฉันข้าวกับผักดอง การเดินในวันนี้สองฝากถนนเต็มไปด้วยไร่อ้อยสุดลูกหูลูกตา อาตมารู้สึกสลดใจในการตัดอ้อย เดี๋ยวนี้ก่อนจะตัดอ้อยเขาจะจุดไฟเผาเสียก่อน เหตุผลคือเพื่อความสะดวกในการตัด นี่เป็นความคิดที่จะเอาแต่ได้โดยไม่คิดถึงผลกระทบที่จะตามมา สัตว์ต่างๆทั้งมดทั้งแมลงกี่หมื่นกี่แสนที่ต้องตายในกองไฟ จุลินทรีย์ที่ช่วยให้ดินมีความอุดมสมบูรณ์ต้องตายไปนับไม่ถ้วน และยังส่งผลให้บรรยากาศของโลกร้อนเพิ่มขึ้นสักเท่าใด ความเห็นแก่ตัวนั้นทำให้มองข้ามสิ่งเหล่านี้ไป สุดท้ายแล้ววิบากกรรมที่เขาทำนั้นมันก็จะย้อนกลับมาหาตนเองแน่นอน ถ้าทำเช่นนี้กันต่อไปปีแล้วปีเล่า อีกไม่นานก็จะเป็นทะเลทรายอย่างแน่นอน เดินไปต้องปลงไป การเดินช่วงบ่าย ขาอาตมาเกิดปัญหาอีกแล้ว ที่ขาหนีบเกิดการเสียดสีกัน เพราะอากาศที่ร้อนและเนื้อมากเกินไป ทำให้เกิดการอักเสบเป็นผื่นแดง ก้าวไปแต่ละก้าวจึงเกิดความแสบร้อน พยายามแก้ด้วยการเอาอังสะไปพันขาข้างนึง เพื่อไม่ให้เนื้อกับเนื้อเสียดสีกัน ไม่ได้ผล เดินไปหน่อยผ้าก็หลุด มีทางเดียวต้องหยุดพัก เข้าไปขอพักที่วัดเจ้าอาวาสกลับปฎิเสธไม่ให้พักเสียอีก อ้างว่ากำลังมีงานศพ ท่านถามว่านุ่งห่มแบบนี้อยู่สำนักอะไร อาตมาก็ตอบไปตรงๆว่า "สันติอโศก" ก็ไม่ว่ากัน เป็นอย่างดีที่ได้ฝึกวางใจอีกแล้ว ต้องอ่อนน้อมถ่อมตนก็สอบผ่าน ไม่ให้พักแต่ขอสรงน้ำ กำจัดความเหนียวเหนอะ แต่ก็ยังช่วยไม่ได้มาขอพักที่โรงเรียนดีกว่า เข้าไปไม่พบใครซักคน สักพักนึงภารโรงก็เข้ามาหาพร้อมน้ำดื่มหนึ่งขวด ยินดีให้พัก ภารโรงเล่าให้ฟังว่ามีทั้งตำรวจ ทหาร และภารโรงต้องมาเวรยามกันทั้งคืน หลังจากเกิดเหตุโรงเรียนถูกเผาหลายแห่ง ภารโรงบอกว่าได้นอนเพียงวันละ ๒ชั่วโมง มา ๕เดือนแล้ว ศีลธรรมตกต่ำอะไรๆจึงมีแต่แย่ลงไปเรื่อยๆ ศีลธรรมไม่กลับมาโลกาจะวินาศ

บันทึก ๑๑ ก.พ. ๕๐

วันนี้บิณฑบาตแล้วแวะวฉันบ้านเจ้าของไร่อ้อย ช่วงฉํนมีโยมมานั่งสนทนาด้วย ๔-๕ คน ซึ่งเป็นคนงานตัดอ้อย ฟังเรื่องราวที่โยมเล่าให้ฟังแล้ว แต่ละคนต้องเผชิญกับทุกข์หนักๆทั้งนั้นเลย แต่ละคนหนี้มากๆกันทั้งนั้น รายได้ที่เกิดจากการตัดอ้อยไม่มีโอกาสที่จะใช้หนี้ได้หมดเลย ต้องทำงานหนักทุกวัน ต้องเป็นทาสไปจนวันตาย โยมอีกคนหนึ่งยังถูกช้ำเติม มีลูกที่พิการทางสมอง แล้วลูกคนนี้มันชอบวิ่งไปหารถที่กำลังวิ่งอยู่ เมื่อวานเกือบจะถูกรถชน ผู้เป็นแม่ต้องคอยวิ่งตามจับ ไม่เป็นอันทำมาหากิน การมีลูกนั้นจึงเป็นการเสี่ยงมาก สิ่งที่พอเป็นความหวังของชาวบ้านตอนนี้ก็คือหวย ที่เข้ามาหาพระส่วนใหญ่ต้องการได้เลขหวยจากพระ จึงเป็นช่องทางที่พระบางรูปได้รวยเพระการบอกหวย หากบอกธรรมะที่เป็นแนวทางในการแก้ปัญหาที่ต้นเหตุ ชาวบ้านกลับไม่สนใจ ที่เดินผ่านมาบางคนคาดคั้นที่จะให้บอกให้ได้ ถ้าไม่บอกก็จะไม่ไป จะขอนั่งเฝ้าอยู่อย่างนี้ นี่แหละหนอคือยุคเสื่อม ยิ่งแก้ก็ยิ่งติดหนักเข้าไปใหญ่ ยิ่งชัดเจนในคำสอนของพระพุทธเจ้ามากยิ่งขึ้น อากาศเริ่มร้อนมากขึ้นไปเรื่อยๆแล้ว เดินถึงโมงก็ต้องรีบมองหาที่พักแล้ว วันนี้ได้มาพักค้างคืนที่วัดสันติธรรม ต.หนองมะค่า อยู่ในเขตจ. เพชรบูรณ์ เจ้าอาวาสใจดี มาจัดแจงที่พักด้วยตัวท่านเอง

บันทึก ๑๐ ก.พ. ๕๐

๑๐ ก.พ. ๕๐ งานพุทธาภิเษกซึ่งเป็นการเสกความเป็นพระให้เกิดมีขึ้นที่จิตใจของคน ๗วันที่แต่ละคนได้มาฝึกถือศีล๘ กินมังสวิรัติมื้อเดียว แต่ละคนก็ได้พิสูจน์ด้วยตนเอง สามารถอยู่ได้อย่างแข็งแรง เมื่อกลับไปบ้านแล้วก็เป็นการพิสูจน์ว่าคามเป็นพระจะขลังมากน้อยเพียงใด ก็ขึ้นอยู่ที่บุญบารมีของแต่ละคน สำหรับอาตมาเองหลังงานพุทธาภิเษกก็ได้ออกเดินธุดงภ์ต่อตั้งแต่วันที่ ๘ ก.พ. จุดมุ่งหมายต่อไปคือการเดินไปร่วมงานเกษตรแห่งชาติที่ม. อุบลฯ และต่อไปร่วมงานปลุกเสกพระแท้ๆของพุทธที่ "ศีรษะอโศก" เมื่อคืนนี้อาตมาได้พักค้างที่ลานบ้านของญาติธรรมประสิทธิ คุณประสิทธิได้เล่าเรื่องราวชีวิตของตนเองให้ฟัง ซึ่งเป็นอุทาหรณ์ได้เป็นอย่างดี คุณประสิทธิหลังจากได้มาปฎิบัติธรรมแล้ว๒ปี ต้องมาประสบกับเหตุการณืที่น้าเศร้าและน่าแค้นใจเป็นอย่างมาก คือพ่อแม่ถูกฆ่าตายพร้อมๆกันอย่างทารุณเพื่อเอาทรัพย์ คนที่ฆ่านั้นเป็นคนที่พ่อให้การอุปการะด้วย มันทำให้คิดขึ้นมาชั่วแวบหนึ่งว่าจะต้องฆ่าล้างโคตรให้สมแค้น การปฎิบัติธรรมะทำให้คิดขึ้นได้ว่างฆ่ามันตายแล้วก็ไม่สามารถได้ชีวิตพ่อแม่กลับคืนมาได้ มันก้ต้องฆ่ากันไปล้างกันมาอย่างไม่จบสิ้น มันคงเป็นวิบากกรรมของพ่อแม่ที่จะต้องชดใช้ตามกฎแห่งกรรม คิดได้เช่นนี้จึงอโหสิกรรมให้มันได้ คนที่ฆ่านั้นสุดท้ายมันก็ถูกฆ่าเช่นเดียวกัน และต่อมาได้เกิดการคิดที่ผิดพลาดอย่างใหญ่หลวง คือคิดอยากจะหมดหนี้ให้ไวๆ จึงได้ไปลงทุนเลี้ยงกุ้งกุลาดำ มันเป็นอาชีพที่ทำให้รวยเร็ว แต่มันเป็นอาชีพที่เป็นบาป มันไม่ควรอย่างยิ่งเลย โดยเฉพาะนักปฎิบัติธรรมที่รู้บุญรู้บาปแล้ว ปรากฏว่าโรคระบาดทำให้กุ้งตายหมดเลย ทีนี้เลยหมดตัวเลย บางวันไม่มีเงินที่จะซื้อข้าวกิน มันจึงทำให้เกิดความเครียดกันทั้งบ้านเลย ซึ่งส่งผลทำให้เมียและลูกชายเป็นโรคประสาทจนถึงทุกวันนี้ การเอาวิบากกรรมไปแลกกับเงินนั้นมันไม่คุ้มเลยจริงๆ ตอนนี้ซาบซึ้งแล้ว บอกอีกว่าไม่เกิน ๕ ปีจะสละไปอยู่วัด อย่าได้ประมาทเลยแม้บาปอันน้อยนิด ตอนเช้าทั้งครอบครัวได้ร่วมกันทำบุญฟังธรรม หลังฉันออกเดินต่อ ได้มาพักที่บ้านร้างแห่งหนึ่งอยู่ในเขตหนองมะค่า จ.ลพบุรี

บันทึก ๖ ก.พ. ๕๐

๖ ก.พ. ๕๐ วันนี้เป็นวันที่ ๕ ของงานพุทธาฯแล้ว คนเป็นจำนวนพันมาฝึกชีวิตสันโดษ กินอาหารมังสวิรัติวันละ ๑ มื้อ นอนติดดินใต้โคนไม้ ตื่นตั้งแต่ตีสามมาฟังธรรม ซึ่งเป็นเรื่องที่เป็นไปเพื่อทวนกระแสโลกทั้งสิ้น ตลอดทั้งวันก็มีแต่เรื่องที่เป็นไปเพื่อการเลิกละ เป็นสิ่งที่น่าอัศจรรย์จริงหนอ เมื่อเช้านี้อาตมาได้สนทนากับญาติธรรมชื่อธิดา อายุ 20 กว่าปีแล้ว ทุกวันนี้เธอกินมังสวิรัติวันละมื้อเดียว เธอกินมาหลายปีแล้วแม้ยังไม่ได้บวช แต่เธอก็ได้เป็นพระแล้วในการปฎิบัติ แล้วเธอก็ได้เล่าให้ฟังว่าเธอเพิ่งกลับมาจากการไปอบรมที่โรงเรียนคานาอาน ประเทศเกาหลีใต้ โรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนที่มีบทบาทมากในการพัฒนาคุณภาพของคนเกาหลี คุณธิดาเล่าว่าเขาจะสอนให้ทำงานก่อน สอนให้เป็นผู้ที่บริการก่อน และสอนให้เป็นผู้เสียสละก่อน สอนให้มีเป้าหมายที่จะคิดช่วยเหลือผู้อื่น ไม่คิดแต่จะเอาให้แก่ตนเอง สอนในเรื่องของการพัฒนานั้นให้เริ่มต้นในการเปลี่ยนแปลงตนเองตนเองให้ได้เสียก่อน ก็จะมีผลในการเปลี่ยนแปลงครอบครัวจนไปถึงประเทศชาติได้ และสอนอีกว่าไม่มีสิ่งใดที่ทำไมได้ถ้าเรามีความมุ่งมั่นที่จะทำ เขาเน้นเรื่องการออกกำลังกายมาก คนเกาหลีจึงเป็นคนที่แข็งแรง เขาวิ่งตอนเช้าทุกวันเมื่อตื่นขึ้นมาเขาสอนให้คิดว่าเราจะทำอะไรให้ประเทศชาติบ้าง เขาจะสอนให้เป็นคนที่ตรงต่อเวลามาก ถ้าคนไทยเราสามารถทำได้เช่นนี้แล้ว ประเทศชาติก็จะเจริญมากทีเดียว ประเทศของเขามีภูเขามาก อากาศก็หนาวมาก มันทำให้คนของเขามีวิญญาณต่อสู้ เมืองไทยเรามีความอุดมสมบูรณ์ จึงทำให้ขี้เกียจ เป็นสิ่งที่น่าคิดไม่น้อยทีเดียว