บันทึก ๑๐ ส.ค ๕๐

“หัวหน้าวงลิเกป่าผู้อารีย์”

อาตมาเคยเดินที่ภาคอื่นๆ นั้นส่วนมากอุปสรรคก็ คือความร้อนเพราะเราเดินไม่ได้ใส่รองเท้า ยิ่งทุกวันนี้เห็นได้ชัดเจนเลยว่าโลกร้อนมากขึ้น เมื่อปีก่อนๆที่เคยเดินนั้นพักเที่ยงจนถึงบ่ายสองก็สามารถออกเดินได้ แต่ทุกวันนี้จนถึงบ่ายสองโมงก็ยังร้อนมาก ประมาณบ่ายสามหรือบางวันก็ถึงบ่ายสี่ จึงสามารถออกเดินได้ ไม่ใช่ใครอื่นที่ทำให้โลกร้อนเกิดจากเงื้อมมือของมนุษย์ที่เห็นความสบายส่วนตัวนี่เอง ซึ่งมันกำลังเป็นวิบากกรรมที่ย้อนกลับมาลงโทษมนุษย์ดังที่เราได้เห็นถึงความแปรปรวนของธรรมชาติ ส่วนการมาเดินทางใต้อุปสรรคส่วนมากนั้นกลายมาเป็นฝน ซึ่งตกเกือบทุกวัน วันเดียวบางทีก็ตกหลายครั้งในส่วนที่ดีนั้นคือ ทำให้ถนนไม่ร้อน ทำให้เท้าสบาย แต่การเปียกฝนนานๆ ก็ทำให้ไม่สบายได้ จึงคิดหาหลายวิธีเพื่อที่จะไปได้ อุปสรรคนั้นได้ช่วยทำให้เราเกิดปัญญาและทำให้เราต้องเข้มแข็งมากขึ้นช่วงที่เดินอยู่ในเขตจังหวัดสุราษฎร์ วันนั้นฝนตกหนักและยาวนานมาก อาตมาได้อาศัยเพลิงริมทางหลบฝนจนใกล้จะคํ่าแล้วฝนยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลย พอดีมีโยมผู้ชายรู้ภายหลังว่าเป็นหัวหน้าวงลิเกป่า ได้นิมนต์ให้ไปพักที่บ้าน บ้านที่ให้พักนั้นปกติเป็นที่พักของลูกสาวและหลานสาว ลูกและหลานได้เสียสละยกบ้านให้ โดยย้ายไปนอนกับญาติ ตอนเช้าได้ทำบุญเลี้ยงภัตราหารอีกด้วย การได้สัมผัสนํ้าใจของชาวบ้านนี้ถือว่าเป็นแรงใจรายทาง ที่เสริมสร้างความเชื่อมั่นในการดำเนินชีวิต อย่างผู้ไม่มีได้อย่างเชื่อมั่น