ธรรมะธุดงค์ ตอน บวชเร็วสึกเร็ว

ธรรมะธุดงค์ ตอน บวชเร็วสึกเร็ว
โดย ท่านสมณะกลางดิน โสรัจโจ

วันทีี่ 25 มกราคม 2550

เช้านี้อาตมาได้ร่วมฉันอาหารกับพระที่วัดบังเหย ที่วัดนี้มีพระอยู่ 14 รูป ท่านฉันในบาตร ใช้ระบบเลื่อนเหมือนกับสมณะเรา มีไก่ย่างอย่างดีมาทดสอบด้วย ก็เลือกแต่สิ่งที่เป็นมังสวิรัติตามมีตามได้ อาหารบางอย่างท่านจะตักเอาแต่น้อยก่อน เพื่อให้ทั่วถึงกัน ถ้าเหลือมากหน่อยก็เวียนอีกรอบ ที่นี่มีนาคต้องมีการปฏิบัติก่อนที่จะบวช เป็นสิ่งที่ดีมาก ศาสนาเสื่อมกันทุกวันนี้เพราะบวชกันง่ายเกินไป เป็นนาควันเดียวก็บวชแล้ว วันนี้เดินสวนทางกับพระใจเด็ดรูปหนึ่งอายุ 60กว่าปีแล้ว เดินรูปเดียว เริ่มต้นเดินจากเชียงใหม่มาตั้งแต่ออกพรรษาแล้ว จะไปให้ถึงสกลนคร เห็นแล้วประทับใจและมีกำลังใจ ถึงแม้ว่า จะหาพระที่ออกธุดงภ์ซึ่งมีน้อยเต็มที แต่ก็ยังมีอยู่ วันนี้ก็ยังเดินอยู่บนเขาอยู่ เดินเข้าเขตจังหวัดเพชรบูรณ์แล้ว อ.วิเชียรบุรี มองดูเขาแล้วน่าเศร้าใจ เพราะกลายเป็นเขาหัวโล้นสุดลูกหูลูกตาก็ด้วยฝีมือของคนนี่เอง คนนี่แหละที่เป็นผู้สร้างและผู้ทำลาย จึงไม่แปลกที่ธรรมชาติเริ่มแปรปรวนไปมาก เมื่ออนุษย์ทำลายธรรมชาติ ธรรมชาติก็ลงโทษมนุษย์หนักขึ้นไปเรื่อยๆ เดินรูปเดียวท่านกลางขุนเขาที่กว้างใหญ่คิดถึงหลวงพ่อดงเย็นที่พลัดหลงกัน คงจะได้ไปพบกันที่งานพุทธาภิเษก ถามใจตนเองเดินรูปเดียวเหงาไหม ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงเหงาและกลัวด้วย ประสบการณ์ที่ผ่านมามันทำให้เข้มแข็งที่จะยืนอยู่ได้ด้วยตนเอง ได้วิเคราะห์ถึงความเหงาซึ่งเกิดจากใจที่มีความผูกพันกับสิ่งใด เมื่อพรากจากสิ่งนั้นมาก็จะทำให้เกิดความเหงา คิดถึงสิ่งนั้น คนมีแฟนก็จะเหงาเมื่อห่างแฟน การแก้เหงาโดยการไปหาแฟนนั้นเป็นการแก้ที่ไม่ถูกต้อง แก้ที่ต้นเหตุนั้นก็ต้องตัดความผูกพันให้ได้ ไม่ต้องผูกพันกับสิ่งใดให้ได้ก็จะสิ้นความเหงา เป็นชีวิตที่เข้าสู่ความอิสระที่แท้จริง คืนนี้ได้มาพักทีวัดซับผุดอยู่บนเขาอากาศสดชื่นดีแท้หนอ